Beleggers moeten zich voorbereiden op een diepere en kostbaardere, door AI gedreven aanpassingsfase voordat zij de langetermijnbeloningen zien.

Of het nu gaat om de komst van elektriciteit, de verbrandingsmotor of het internet: elke technologische revolutie in de geschiedenis heeft voor beleggers in grote lijnen hetzelfde patroon laten zien — pijn op de korte termijn, gevolgd door winst op de lange termijn.

De kosten en baten volgen vrijwel altijd een J‑curve.

Eerst komen de kosten. Zware kapitaalinvesteringen in de nieuwe technologie kenmerken de eerste ontwikkelingsfase. Dit gaat doorgaans gepaard met een tijdelijke daling van de productiviteit en de winstgevendheid van bedrijven.

Vervolgens breekt een turbulente periode van maatschappelijke aanpassing aan, waarin sommige banen verdwijnen door de opkomende technologie en nieuwe banen ontstaan.

Pas daarna beginnen de voordelen van de verspreiding van de nieuwe technologie zichtbaar te worden — hogere productie, omzet en werkgelegenheid, naast andere maatschappelijke voordelen zoals meer vrije tijd.

Neem de elektrificatie aan het einde van de 19e eeuw.

Bedrijven investeerden aanvankelijk fors om hun fabrieken te herbedraden, wat bestaande processen verstoorde maar nauwelijks leidde tot hogere productiviteit of winst.

Pas nadat zij hun activiteiten volledig hadden heringericht rond de nieuwe technologie — door fabrieksindelingen aan te passen en meer continue productie te introduceren — kwam de echte beloning: een hogere productie per werknemer en lagere kosten. Op dat moment, lange tijd na de eerste investeringsgolf, begonnen de opbrengsten uiteindelijk naar beleggers te vloeien.

Lees het hele artikel hier